About EBB

Meet the maker

Jewellery that moves with you.

Carrying protection, space and remembrance. A jewel doesn't change you. But it can remind you that you don't have to hold everythng alone.

Een plek waar voelen mocht bestaan

“Ik startte EBB niet omdat ik juwelen wilde maken.
Ik startte omdat ik een plek nodig had waar gevoel mocht bestaan zonder dat het hersteld moest worden.”

EBB ontstond stil.

Niet als plan. Niet als heruitvinding. Maar als terugkeer.

Mama van vier

Ik ben mama van vier jongens; Léon, Felix en de tweeling Louie & Emile.

Ons huis is zelden stil. Er is beweging, geluid, gelach, modder aan schoenen en gesprekken die nooit helemaal af zijn.

Moederschap heeft me meer gevormd dan eender welke opleiding. Het leerde me over overgave. Over grenzen. Over liefde die lichamelijk en allesomvattend is.

Het leerde me ook dat zorg niet alleen naar buiten mag stromen.

Ik hou van trage ochtenden zonder haast.
Matcha en veel thee. Het liefst onder een lakentje in de zetel..
De natuur in de herfst.
Met mijn handen werken wanneer het huis eindelijk slaapt, al is dat zelden helemaal stil.

Ik voel intens.
En heb moeten leren mijn grenzen te bewaken.

Juwelen maken of vroedvrouw worden

Er was een moment waarop ik twijfelde tussen edelsmid worden en vroedkunde studeren.

Creatie voelde vanzelfsprekend. Maar vroedkunde voelde veiliger. Minder kwetsbaar voor oordeel. Dus ik koos dat pad.

Jarenlang werkte ik dicht bij het leven.
Bij geboorte, herstel, uitputting en de stille nasleep van intense momenten.

Ik leerde hoeveel het lichaam draagt, vaak lang nadat woorden tekortschieten.

Therapeutisch werk

Gaandeweg begon ik meer therapeutisch te werken. Lichaamsgericht. Aanwezig. Luisterend voorbij taal.

Dat werk doe ik vandaag nog steeds.

Niet groots.
Niet reddend.
Maar aandachtig.

Ik leerde blijven bij wat er is, zonder het meteen te willen oplossen.

Burn-out

Er kwam een moment waarop ik te veel droeg.

Verantwoordelijkheid. Emotionele belasting. Verwachtingen.

Mijn burn-out kwam als uitputting. En in die vertraging kwam iets terug. Met mijn handen werken en mijn creativiteit volgen..

Wanneer handen taal worden

Mijn handen werden een taal.

Maken werd een manier om te vertragen. Om te luisteren zonder te herstellen. Om betekenis vorm te laten krijgen zonder dat ze zich hoeft uit te leggen.

Metaal vraagt aanwezigheid. Geen emotionele beschikbaarheid.

Ik liet zorg niet los.
Ze veranderde van vorm.